The article analyzes the works of Chinese artists of various historical eras who used a stylistic and thematic direction with the image of a plum blossom. The artists' appeal to images of nature to convey feelings and experiences contributed to the emergence of this image and its formation as a symbol of steadfastness and inflexibility of character. Thus, the subject of the proposed study is Chinese painting, the object is the formation of such a common motif as a plum blossom. (...) The purpose of this publication is to determine the main types of images of this image in Chinese traditional painting in the time interval from the VI century to the end of the XIV century — the most fruitful period of its formation and development. Plum blossom is of greater importance in the development of traditional landscape painting in China. For almost a millennium, the interpretation, compositional solution, as well as the technique of depicting this image have changed. The author's contribution to the development of the problem is a comprehensive analysis of images of plum blossoms in landscape paintings by Chinese artists of various historical eras, as well as the characteristics of the process of evolution and the features of the embodiment of this image. The paper traces the origins of this plot in the art works of Chinese artists, analyzes the processes of change and development of images, and characterizes the specifics of its external expression and internal content. (shrink)

European Portuguese (EP) is a language with variable stress, and the main cues for stress are duration and vowel reduction. A previous behavioral study has reported a stress “deafness” effect in EP when vowel quality cues are unavailable. The present study recorded both event-related potentials (ERPs) and behavioral data to examine the stress processing by native EP speakers in the absence of the vowel quality cues. Our behavioral result was consistent with previous research, showing that when vowel reduction is absent (...) EP speakers demonstrated a stress “deafness” effect similar to that found in speakers of languages with fixed stress or without any lexical stress marking. In the ERP task, both the trochaic and iambic conditions yielded mismatch negativity (MMN) and late negativity, suggesting that EP speakers are able to discriminate the two stress patterns without vowel reduction at the pre-attentive stage. Moreover, the ERP and behavioral data revealed compatible results regarding the pattern of stress bias in EP. In the EPR task, the MMN and late negativity components were more negative and span over a larger temporal window in the iambic condition than in the trochaic condition, indicating a higher sensitivity for the iambic stress pattern. In the behavioral task, EP speakers responded more accurately and more quickly to the iambic stress. These results match recent developmental findings in the acquisition of stress, but speak against the dominant view in EP phonological literature which assumes penultimate stress to be the regular stress pattern. In addition, both the ERP and the behavioral data showed that EP speakers’ stress processing was influenced by their working memory (WM) capacity. The participants with high WM capacity outperformed the participants with limited WM capacity in the iambic condition. In sum, our results broaden the current knowledge on stress processing by EP speakers at both the pre-attentive and attentive levels. (shrink)

Mushaf tarihi üzerine yapılan yetkin bir incelemenin, rivayet temelli bilgilere ve Mushaf kitabeti uygulamalarına dayanacağı muhakkaktır. Bu durum teorik bilginin yanında muhtelif dönem ve bölgelere ait mushafların incelenmesini de değerli kılar. Üstelik incelenen mushaf kıraat, imla, zabt, vakf-ibtidâ ve ayet sayısı gibi konularda kayda değer bir uygulamayı esas aldığında yürütülen inceleme mushaf tarihinin muhtelif yönlerinin aydınlatılmasına katkı sunuyor olması hasebiyle, ilave bir değer taşıyacaktır. Bu kabulü hareket noktası kılan makale, Muhammed b. İsmail el-Halebî’ye (öl. 810/1407) ait hicri 790 tarihli el (...) yazma mushafı inceleyecektir. Ana metninde Ebû Amr b. el-Alâ (öl. 154/771) kıraati esas alınmış olsa da yedi kıraati de bünyesinde toplayan bu mushaf Ahmed Hâtim es-Sâmerrâî’nin “Mesâhifü’l-Kırâât Dirâse Târîhiyye Vasfiyye” adlı doktora tezinde kısmen incelenmiş olsa da, kıraatlere işaret etme yöntemi detaylı olarak ele alınmamıştır. Üstelik bu makalede Halebî hakkında bilgi verilecek olması, yanı sıra ana metinde niçin Ebû Amr kıraatinin esas alındığı sorusuna cevap aranması, özellikle kıraatlerin yayılışı hakkında bir dizi özgün tespite de imkân verecektir. Mushafın kıraat farklarına işaret etme usulünü bütün boyutlarıyla ele alacak olan makale kıraat farkları dışına çıkan yönlerinin incelenmesiyle son bulacaktır. Makalede, Bavyera Devlet Kütüphanesi'nin (Bayerische Staatsbibliothek) el yazmaları koleksiyonunda al-Qur’ān-BSB-Cod.arab.1113 numarada kayıtlı bulunan ve https://www.digitale-sammlungen.de/en/view/bsb00137309 linki üzerinden ulaşılabilen dijital nüsha esas alınmış, iktibas edilen görsellere ilişkin atıflarda kütüphane sistemince verilen sayfa numaraları kullanılmış ve mushaf HM kısaltmasıyla anılmıştır. (shrink)

Although abortion has been legally permitted in Türkiye for up to ten weeks since 1983, access in public hospitals has been reported to decline over the past decade due to clinicians’ refusals and institutional restrictions, despite the absence of a formal legal framework for conscientious objection. This study aims to explore the experiences and ethical reasoning of Turkish obstetricians and gynecologists regarding abortion practice and conscientious objection, with the goal of illuminating the ethico-legal tensions at play and informing clearer regulatory (...) and institutional guidelines. This study employed a qualitative, phenomenological design. Fourteen specialists were recruited via purposive and snowball sampling; semi-structured online interviews were conducted between January–May 2025 using a guide with four interrelated domains. Audio was transcribed verbatim and analyzed in MAXQDA-10. A three-stage, iterative thematic analysis (independent coding, expert consultation, framework refinement) was undertaken until thematic saturation was confirmed. Thematic analysis identified four main themes: (1) legal knowledge and clinical approach to abortion, (2) moral reasoning in abortion decisions, (3) operationalizing conscientious objection in clinical settings, and (4) ethical conflicts between conscience and care. Each of these themes consisted of several subthemes. Abortion care in Türkiye is shaped by negotiations between law, morality, and institutional practice. Conscientious objection, though not legally recognized, is nonetheless practiced covertly as a contingent and relational stance, jeopardizing women’s reproductive autonomy. These findings underscore the fragility of reproductive rights and the urgent need for stronger policy frameworks to safeguard access, and autonomy. (shrink)

Das hier in neuer Auflage vorgelegte Repertorium soll dazu dienen, zwei Grundproblemen der mediävistischen Forschung zu beheben: Diese Epoche des Denkens war von gewaltiger Produktivität gekennzeichnet, deren Überlieferung in vielfältiger Weise mit Schwierigkeiten behaftet ist. Die Überlieferung ist nicht nur in hohen Maße eine handschriftliche, sondern auch äußerst lückenhaft und von vielen Wissensverlusten, etwa bezüglich der Autorschaft, betroffen. Da seit dem 19. Jahrhundert viele der Texte nur in Auszügen ediert worden sind, finden sich Teiltexte aus demselben Werk oft an vielen (...) Orten. Dieser Unübersichtlichkeit versucht das Repertorium Abhilfe zu schaffen. Die aufgenommenen bibliographischen Angaben sind gegenüber der ersten Auflage erheblich erweitert: die neue Auflage erfasst jetzt nahezu 40.000 Editionen von über 2.300 Autoren. Nach systematischen Gesichtspunkten geordnet sind zusätzlich weit über 1000 anonyme Texte berücksichtigt worden. Dabei sind bei Autoren, deren Werk in einer Gesamtausgabe publiziert worden ist, regelrechte Konkordanzen entstanden. Ebenso wie bereits bei der ersten Auflage wurden auch ein- oder zweisprachige Übersetzungsausgaben berücksichtigt. Zur leichteren Identifizierbarkeit sind die Autoren mit einigen biographischen Angaben versehen. Der Benutzer findet bei nahezu jedem Autor eine Liste aller Werke, die ganz oder in Auszügen ediert worden sind. Mehrere Indices – Autoren, Editoren und Übersetzer, Incipits, Manuskripte, Kommentare – erschließen das Nachschlagewerk. (shrink)

The thin set theorem for n-tuples and k colors states that every k-coloring of $[\mathbb {N}]^n$ admits an infinite set of integers H such that $[H]^n$ avoids at least one color. In this paper, we study the combinatorial weakness of the thin set theorem in reverse mathematics by proving neither $\operatorname {\mathrm {\sf {TS}}}^n_k$, nor the free set theorem imply the Erdős–Moser theorem whenever k is sufficiently large. Given a problem $\mathsf {P}$, a computable instance of $\mathsf {P}$ is universal (...) iff its solution computes a solution of any other computable $\mathsf {P}$ -instance. It has been established that most of Ramsey-type problems do not have a universal instance, but the case of Erdős–Moser theorem remained open so far. We prove that Erdős–Moser theorem does not admit a universal instance. (shrink)

In addition to being a means of communication between people, writing is the only way of recording government affairs. Writing has an important place in the preservation of knowledge and its transmission to future generations. Writing is an activity that occurs through processing meaningful words on a certain surface with a pointed object. As understood from the archaeological data, the first examples of writing were created by engraving on a clay tablet with a pointed object. Throughout history, people have discovered (...) and developed different writing materials depending on geographical and economic conditions. Writing has developed and become widespread in the early Islamic history in a way that serves political, religious and social purposes. The tradition of keeping records, which began at a simple level in the early periods of Islamic history, reached an advanced level as a result of interaction with other civilizations during the Umayyad and Abbasid periods. On the other hand, new writing styles have emerged due to aesthetic concerns. The writing culture, which was shaped depending on the administrative life, was soon reflected in the class that was engaged in science and art. Depending on these developments, writing materials have diversified. In this article, the writing materials used by the clerks working in state institutions in the first two centuries of the Abbasids were tried to be illuminated in the light of historical data. (shrink)

Hicrî IV (X). asrın Bağdat asıllıönemli muhaddislerinden biri olan İbnü’s-Seken hadis tarihinin geç dönemlerinde ve günümüzde hak ettiği oranda ve layık olduğu şekilde değerlendirilememiş bir âlimdir. Bunun en önemli nedenlerinden biri, kaleme aldığı ve her biri alanında önemli sayılan eserlerinin sonraki dönemlere ulaşmamış olmasıdır. İbnü’s-Seken, genç yaşında başladığı ilmî seyahatlerini tamamladıktan sonra Mısır’a yerleşmiş, okuduğu eserleri ve kendisine has senedlerle derlediği hadisleri burada rivayet etmiş, ayrıca sahih hadislerden oluşan es-Sünenü’s-sıhâh el-me’sûra, sahâbe tabakâtı alanında ilk ve temel kaynaklardan biri olan el-Hurûf (...) fî es-mâi’s-sahâbe ve zayıf râviler konusuna dair ed-Duafâ ve’l-metrûkîn isimli eserlerini kaleme almıştır. İbnü’s-Seken, eserleri hicrî VI (XII). asır sonrasına intikal etmediği için adeta unutulmuş, günümüzde yeterli ilmî araştırma ve çalışmaya konu olmamıştır. Araştırmamız, klasik kaynaklardaki kısa biyografik bilgiler dışında onun hakkında doğuda, batıda ve ülkemizde ilmî anlamda sınırlı birkaç çalışma yapıldığını ortaya koymuştur. Türkçede hakkında kaleme alınan en önemli ilmî yazı Diyanet İslâm Ansiklopedisi’nin yaklaşık 300 kelimeden oluşan “İbnü’s-Seken” maddesidir. İbnü’s-Seken’in ilmî bir şekilde ele alınmamış olması kendisi ve eserleri hakkında bir dizi hataya düşülmesine neden olmuştur. Kütüphanelerde yer alan bazı yazmaların kendisine ait olmadıkları halde ona aitmiş gibi gösterilmesi ve bunun halen tekrar ediliyor olması, eserleri günümüze ulaşmadığı halde bazı kütüphanelerin yazma kaydı verilerek günümüze ulaştığının belirtilmesi, eseri es-Sünenü’s-sıhâh el-me’sûra isnadlı bir eser olduğu halde, senedleri hazfedilmiş ilk eser olarak takdim edilmesi bu hatalardan bir kaçıdır. Bu hatalar Arapça ve Farsça İslâm Ansiklopedisi ile Diyanet İslâm Ansiklopedisi’nin “İbnü’s-Seken” maddesinde aynen tekrar edilmiştir. İbnü’s-Seken ve eseri es-Sünenü’s-sıhâh el-me’sûra’ya dair yeterli araştırma yapılmamış olmasından kaynaklanan bu ve benzeri bir dizi hata, kütüphane kayıtları ve kaynaklar yeniden gözden geçirilerek kaleme aldığımız bu makale ile tashih edilmiş, ayrıca tarihte kalan ve araştırılmayı bekleyen İbnü’s-Seken gün yüzüne çıkarılmış, eserleri de içerikleri ve özellikleri itibariyle bilinir hale gelmiştir. (shrink)

İlimler, sanatlar ve mesleklerin mazisi tarihe konu olduğu gibi, tarih de farklı sahalara mensup kimseler tarafından kaleme alınmıştır. İslam toplumunda 3./9. yüzyıldan itibaren tıp ve tabipler tarihine dair eserler yazılmaya başlamıştır. Öte yandan, tabiplerin de çağının tanığı olarak tarih yazdıklarını görmekteyiz. İslam dünyasında tabiplerin tarih yazıcılığının ilk örneklerine Abbâsî Devleti’nde rastlamaktayız. Saray tabipleri halifelerin ve devlet ricalinin tedavisiyle vazifeli iken, aynı zamanda siyasi ve toplumsal hadiselere de bizzat yakından şahit olmuşlardır. Bu tabiplerden bazıları gördüklerini rivayet ederek tarih yazımına dolaylı yoldan (...) katkıda bulunmuş, bazıları ahbâr veya kronik türünden eser yazarak çağını kayıt altına almış, bazıları da hatırat kaleme alarak müşahedelerini gelecek nesillere aktarma yolunu seçmiştir. Bu araştırmada Abbâsî Devleti’nin ilk iki asrında sarayda tabip olarak hizmet etmenin yanı sıra tarih eseri yazan şahsiyetler tespit edilmeye çalışıldı. Bu tabiplerin dönemin tarih yazıcılığına ne tür katkı sağladıkları, kaleme aldıkları tarih eserlerindeki hususiyetler ve Abbâsî sarayında istihdam edilen tabiplerin gündelik yaşamlarının öne çıkan yönleri ele alındı. Özellikle Abbâsî sarayı tabiplerinden Huneyn b. İshak’ın tarihe kaynaklık eden hatıratı ve Sâbit b. Sinân’ın kroniği üzerinde duruldu. (shrink)

Bu çalışmada klasik eserlerden modern çalışmalara kadar birçok dilsel araştırmaya konu olan dilsel örüntünün son dönem dil çalışmalarına yansıması olan tedâmm olgusunun Arap dilinde cümlenin anlamsal bütünlüğüne katkısı ele alınmıştır. Bu olgu aslı itibariyle tüm dillerde farklı şekillerde bulunan temel örüntünün nasıllığını gözler önüne seren, şekilsel bir olgudur. Dilde iki unsurun birbirini gerektirmesi (istilzâm) veya kesinlikle yan yana gelmemesi (tenâfî) gibi durumlar tedâmm olgusu bağlamında incelenir. Her fiilin bir fâilinin (merfu bir isminin) olması, ism-i mevsûlün bir sıla cümlesine ihtiyaç duyması, (...) sıfat ile mevsuf, mudâf ile mudâfun ileyh birliktelikleri istilzâm kapsamında değerlendirilirken; mudâf olan kelimenin fiil, zamir veya şart edatı olmaması tenâfî bağlantısı bağlamında ele alınır. İstilzâm ve tenâfî bağlantıları tedâmm olgusunun temel taşlarını oluştururken art arda gelen kelimelerin cümlenin söz diziminde belirli konuma sahip olmalarını gerekli kılan tevârud /tertipsel bağlantı da tedâmm olgusunun ayrılmaz bir bileşenidir. Bu konum göz önüne alınmayıp ihlal edildiğinde, cümlede meydana gelen anlamsal boşluklar sebebiyle cümle, öğrenilmiş dil kalıplarının dışına çıkar. Bu yönüyle cümleyi oluşturan kelimeler arasındaki doğal dizemsel bağlantı ya da cümle içerisinde kelimenin, kendisine eşlik eden diğer kelimelerle uyumlu birlikteliği de tedâmm olgusunun kapsamına girmektedir. Ayrıca bazı dilbilimciler, tertipsel bağlantıyı makam kavramıyla da ilişkilendirerek tedâmm olgusunu nahvî uyumun ötesinde belâğî bir üslup bağlamında değerlendirilmeye müsait hale getirmişlerdir. Bu açıdan bakıldığında tedâmm olgusuna çağdaş dilciler context of situation/ durumun bağlamı olarak nitelenen bir yön kazandırmıştır ki bu yönüyle tedâmm olgusu cümleye, nahvî örüntüden daha fazla anlamsal katkı sağlamaktadır. Bu çalışma, dildeki doğal örüntüye dikkat çekerek tedâmm olgusunun anlaşılmasıyla zihinde netleşen hazif, zikir, istitâr, rütbe ve takdir gibi olguların daha net anlaşılmasına katkı sağlaması açısından önemlidir. Çalışma, tedâmm olgusunun cümlenin anlamsal bütünlüğüne katkısını ortaya koymaya çalışan nitel bir araştırma olup, çalışmada veri toplama araçlarından belge inceleme aracı kullanılmıştır. Veri çözümleme aşamasında ise doküman analizi ve betimsel analiz teknikleri kullanılmıştır. Çalışma neticesinde, tedâmm olgusunun, alt unsurlarıyla birlikte cümlede anlamsal bütünlüğü sağladığı, bu bağlantıya dikkat edilerek oluşturulan cümlelerin anlamsal açıdan daha uyumlu bir bütünlük oluşturduğu görülmektedir. Cümledeki bu uyumu sağlayan tedâmm bağlantısının, alışılagelmiş ve genel kabul görmüş cümle örüntülerinin gramatik kurallara uygun bir şekilde kullanımını içerdiği sonucuna ulaşılmaktadır. Ayrıca bu bağlantı, konuşulan ortamın gereğine uygun söylenmiş lafızların içinde bulunulan makama uygun olarak yorumlanmasını da kapsamaktadır. (shrink)

Özgürlük, felsefe tarihinde en derin tartışmalı kavramlardan biridir. Yalnızca bireysel haklardan öte, etik metafizik sorumluluklarla yakından bağlantılıdır. Bu çalışma, Tanrı’nın yokluğunun insan özgürlüğü üzerindeki etkilerini, Fyodor Dostoyevski’nin başlıca romanları olan Suç ve Ceza, Ecinniler, Karamazov Kardeşler üzerinden incelemektedir. Tartışmanın merkezi “Tanrı yoksa her şey mubahtır” ifadesidir. Bu ifade, modern düşünce tarihinde ahlakın ontolojik temellerine ilişkin temel bir sorunsalı dile getirir. Bu söz, evrensel, mutlak ve nesnel bir ahlaki düzenin ancak Tanrı’nın varlığı üzerinden meşruiyet kazanabileceği tezini içerir. Tanrı’nın yokluğunda, ahlaki normlar (...) ve değerler, mutlak ve zorunlu olmaktan çıkarak, keyfi ve göreceli bir nitelik kazanır. Tanrısız dünya varoluşsal bir krizi ortaya koyar. Dostoyevski’nin ahlaki savı, Tanrı inancının kaybının sadece ahlaki değerlerin değil, insan kimliğinin de derin çözülüşüne yol açtığını gösterir. Gerçek insanlık ancak Tanrı’yla bilinçli ilişkiyle mümkün olur; özgürlük sınırsız irade değil, vicdan tarafından yönlendirilen ahlaki sorumluluktur. Tanrısal otorite yoksa özgürlük yıkıcı hale gelir; birey ruhsal, etik bir kaos yaşar. Dostoyevski için Tanrı sorusu, anlamlı insan varoluşunun ayrılmaz parçasıdır. (shrink)

Annemarie Schimmel, dünya dinleri, felsefe, biyografi, edebiyat gibi ko-nularda kaleme aldığı eserlerle Doğu’da ve Batı’da isminden söz ettiren velûd bir akademisyendir. Diğer yandan onun özellikle tasavvuf alanında ortaya koyduğu çalışmalar, tasavvuf düşünce geleneğinin Batılı araştırmacılar tarafından objektif bir perspektiften okunmasına ve yeniden ilgi odağı olarak değerlendirilmesine sebep olmuştur. Tasavvuf tarihi olarak değerlendirebileceğimiz Mystische Dimension des Islam, Mevlânâ Celâleddin Rûmî’nin tasavvufî görüşlerini irdelediği Ich bin Wind du bist Feuer, tasavvufa giriş niteliğinde olan Sufismus: Eine Einführung in die islamische Mystik ve Hallac-ı (...) Mansûr’u konu edindiği Al-Halladsch: Märtyrer der Gottesliebe: Leben und Legende eserleri, onun bu sahada bilinen çalışmalarından birkaçıdır. Schimmel, Yunus Emre’nin bazı şiirlerini de Ausgewählte Gedichte von Yunus Emre isimli eseriyle Almanca’ya tercüme etmiştir. Ayrıca onun Yunus Emre’nin tasavvufî görüşlerini tahkiye metoduyla anlattığı ve bazı şiirlerini irdelediği Wanderungen mit Yunus Emre ismiyle bilinen çalışması Anadolu’da tasavvuf kültürü ile irtibatlı olarak tasnif edilebilecek bir diğer eseridir. Bu makale, eserlerinden hareketle Schimmel’in Anadolu’da yetişmiş bir mutasavvıf olarak Yunus Emre telakkisini ve onun perspektifinden Anadolu’da tasavvufî düşüncenin ve kültürün izdüşümlerini konu edinmektedir. (shrink)

We often hear the term “dignity” in our age. Especially in societies with multicultural and multi-faith, peace, respect, tolerance and human rights ideas are associated with human precious beings. However, understanding what dignity is and which rights it includes are difficult. Because human dignity has social, philosophical, theological and legal dimensions in which its content changes in historical process. Dignity is a term discussed in western societies and has a place in international contexts. That’s why the emphasis is on its (...) naming in western thought and conceptualization types. The definitions of term in terms of legal, moral and cultural are analyzed. This analysis shows it is described as classical and modern with different meanings. It is thought that perceiving the term as classical far from modern meaning results from monotheistic religions. But it is also expected that these religions contribute to social peace. Therefore, in order to understand the monotheistic religions’ attitude towards human and human rights, Holy Scriptures should be reviewed. Analyzing the dignity in Holy Scriptures is out of our studies. Our purpose is to discuss how Islamic attitude towards this term should be in accordance with understanding types of the term. (shrink)

Süleyman Çelebi’nin Mevlid’i edebi bir eser olmanın ötesinde, geniş bir coğrafyada asırlardır okunmuş, müzikal icra ve törensel pratiklerle zenginleşmiş dinamik bir gelenektir. Metindeki dönemsel değişiklikler, icralardaki müzikal çeşitlilik ve meclislerdeki mahalli unsurlar, eserin sabit bir metin olmaktan ziyade dönüşen bir kültürel pratik olduğunu göstermektedir. Bununla beraber literatürde sürecin en önemli aktörlerinden mevlidhanlara yöneltilen muhtelif eleştirilere de rastlanmaktadır. Farklı gerekçe ve bakış açılarına dayanan bu kritikler bütüncül bir perspektifle değerlendirilmiş değildir. Bilhassa 20. yüzyılın ikinci çeyreğinden itibaren standart arayan rasyonalite odaklı anlayışın (...) etkisiyle mevlidhan eleştirilerinin artışı ve değişen içeriği dikkat çekicidir. Ayrıca edebiyat tarihi alanındaki araştırmaların, Mevlid metnindeki çeşitliliği “tahrifat” olarak okuma ve sorumluluğu mevlidhanlara yükleme eğiliminde oldukları görülmektedir. Bu çalışma son yüzyılda mevlidhanlara yönelik eleştirileri bütüncül bir yaklaşımla incelemeyi amaçlamaktadır. Mevlid’in sosyal, müzikal ve törensel boyutlarıyla dönüşen bir gelenek olduğu kabulüyle eleştirilerin hangi temeller üzerine kurulduğu, metindeki çeşitliliğin hangi dinamiklerle ortaya çıktığı, değişimlerin neden sıklıkla “bozulma” olarak değerlendirildiği ve sorumluluğun niçin mevlidhanlara yüklendiği tartışılmaktadır. Ayrıca eleştirilerin ardındaki tarihsel, sosyal ve bilimsel kaygılar da ele alınmaktadır. Çalışma tarihsel ve metin merkezli incelemelerle kültürel analiz yöntemlerini birleştiren nitel bir yaklaşımla yürütülmüştür. Teorik çerçevede edebiyat ve müzik tarihi disiplinlerinden ve söylem analizinden yararlanılmıştır. Çalışmada öncelikle Mevlid metninin tarihsel süreçteki çeşitlenmesi ve törensel bağlamdaki yeniden üretimi incelenmiştir. Ardından mevlidhanlara yönelik eleştiriler, ekleme ve çıkarmalarla metni bozma, üslup ve anlaşılma problemi, halkı etkileme ve çıkar sağlama gibi başlıklar altında toplanarak değerlendirilmiştir. Yine bu bağlamda literatürde nadiren de olsa rastlanılan dinleyiciye yönelik eleştiriler ve ideal mevlidhan tasvirleri aktarılmıştır. Eleştirilerin tahlili neticesinde iki temel sonuca varılmıştır: İlki, Mevlid’i metinden ibaret gören ve metindeki her türden değişimi bir “bozulma” olarak gören indirgemeci bakış, mevlidhanları bu durumun ortaya çıkmasında başlıca sorumlulardan görmüştür. İkinci sonuç ise özellikle 1950’liler itibariyle Mevlid merasimlerinde bariz bir artış yaşandığı ve bunun sonucunda bir “mevlid piyasası” ortaya çıkmış olabileceğidir. Özellikle halkı etkileme ve çıkar sağlama başlığı altında yer verilen eleştiriler bu yeni gelişen koşullarla ilişkilendirilmiştir. Sonuç olarak Mevlid’in yüzyıllar içinde intikalinde ana damarın müzikal icra, taşıyıcı aktörlerin de mevlidhanlar olduğu vurgulanmıştır. Mevlid’in tarihsel, toplumsal ve kültürel bağlamlarından koparılmadan, metinsel değişim ve icra pratikleri bir bütünlük içinde değerlendirilmesi gerektiği, bu yaklaşımın mevlidhanlara yönelik eleştirilerin daha sağlıklı ve kapsamlı anlaşılmasına olanak sağlayacağı ortaya konmuştur. (shrink)

Catherine Lu | : Is the discrepancy between the cultural and linguistic rights of immigrants on the one hand and national groups on the other justified, with the latter group typically enjoying a fuller set of such rights than the former category? Patten presents a case for accepting some modest departures from neutrality in the treatment of immigrants’ cultural rights and that of majority and minority national groups. I challenge his thesis by asking whether such departures are justified with respect (...) to already settled immigrants; whether the situational argument for unequal treatment is inconsistent with the theory of culture offered earlier in the book; and whether contexts of historical injustice against immigrant groups might complicate judgements about the national minority/immigrant dichotomy with respect to minority cultural rights. | : L’opposition entre les droits culturels et linguistiques des immigrants, d’une part, et ceux des groupes nationaux, d’autre part, est-elle justifiée, considérant que ces derniers apprécient un ensemble plus complet de tels droits que ne le font les immigrants? Patten pose que de modestes écarts de neutralité seraient acceptables dans le traitement des droits culturels des immigrants et ceux de la majorité ainsi que ceux de groupes nationaux minoritaires. Je critique sa thèse en demandant si de tels écarts sont justifiés eu égard aux immigrants déjà installés ; si l’argument pour les traitements inégaux n’est pas incompatible avec la théorie de la culture offerte auparavant dans le livre; enfin si les contextes d’injustice historique contre les groupes d’immigrants ne compliquent pas les jugements sur la dichotomie entre minorité nationale et immigrants lorsqu’il s’agit des droits des minorités culturelles. (shrink)

Rigveda, Hint alt kıtasının en eski metinlerinden biri olarak, antik Vedik dönemin dini, felsefi ve kültürel yaşamına dair paha biçilmez bilgiler sunar. Bu kutsal kitap, karmaşık ilahiler, ritüeller ve mitolojik anlatılar yoluyla Hindistan’ın manevi ve düşünsel mirasının temellerini şekillendirir. Bu çalışma, Hint kültürünün köklerini ve gelişimini anlamada kritik bir rol oynayarak, yüzyıllar boyunca süregelen dini ritüeller, sosyal yapılar ve kozmolojik anlayışların şekillenmesine dair önemli veriler sunar. Makale, Rigveda’da yer alan Vedik yacña (kurban) ritüelini mercek altına alır; özellikle Soma kurbanının detaylı (...) ritüellerine ve rahiplerin bu törenlerdeki kritik rollerine dikkat çeker. Bu inceleme, eski Hint toplumunda rahiplerin dini ve sosyo-ekonomik etkilerini vurgulayarak, onların toplumdaki yerini ve önemini tartışır. Seçilen ilahilerin niteliksel tematik analizi, karmaşık ritüelistik çerçeveyi çözerek rahiplerin çok yönlü işlevlerine ve Vedik toplumunun toplumsal ve ruhani dengesini korumak için çok önemli bir rahip ücretlendirme biçimi olan ‘dakşiṇā’ sisteminin etkilerine ışık tutmaktadır. Araştırma, ritüelistik performanslar ile doğal dünya arasında simbiyotik bir ilişki olduğunu ileri sürerek, bu ritüellerin etkili bir şekilde uygulanmasının başta yağış olmak üzere çevresel olayları etkilediğine inanıldığını ve böylece insan dini pratiklerinin kozmik düzenle iç içe geçtiğini öne sürmektedir. Metinsel incelemeyi bilimsel yorumlarla bütünleştiren bu çalışma, Vedik kurban uygulamalarına dair kavrayışımızı geliştirmekte ve bunları Vedik dünya görüşünün şekillenmesinde merkezi bir rol oynayan manevi niyetler, maddi sonuçlar ve kozmolojik ilkelerin sofistike bir sentezi olarak tasvir etmektedir. Çalışma, bu eski ritüellerin ruhban sınıfı ile halk arasında nasıl karşılıklı bir dinamik oluşturduğunu, sosyal hiyerarşileri güçlendirirken aynı zamanda topluluğun manevi ve maddi refahını nasıl sağladığını incelemektedir. Bulgular, Vedik ritüellerin yalnızca dini törenler olarak değil, eski Hindistan’ın kültürel ethosunu, toplumsal yapılarını ve dini doktrinlerini şekillendiren temel unsurlar olarak kalıcı etkisinin altını çizmektedir. Rigveda’da ifade edildiği şekliyle kurban uygulamaları, toplumsal uyum için kritik bir araç olarak ortaya çıkmakta, ruhani ve zamansal olanın birbirine bağlılığına dair köklü bir inancı yerleştirmekte ve böylece Vedik dinin aşkın ve pragmatik boyutlarına dair incelikli bir bakış açısı sunmaktadır. Bu çalışma, Vedik kurban ritüelleri, sosyal düzenin oluşumu ve kadim Hint düşüncesinde tanrısalın nasıl algılandığı arasındaki kompleks bağlantıyı açıklamakta, böylece bu eski törenlerin Hinduizm’deki sonraki dini ve kültürel pratikler üzerindeki kalıcı etkisini ve mirasını detaylı bir şekilde ortaya koymaktadır. (shrink)

This study examines the role of artificial intelligence technologies (ChatGPT and DeepSeek) in shaping the future-oriented vision of higher religious education. Taking as its historical point of departure the reports prepared by Ali Fuat Başgil (1961) and Muhammed Hamidullah (1962) on the quality of higher religious education, it subjects these texts to AI-based analyses and offers a comparative evaluation. The aim is twofold: to adapt the insights of these historical documents to contemporary conditions and to assess the capacity of AI (...) tools to analyze and interpret academic texts. The research was conducted using a qualitative methodology; for data analysis, content, thematic, discourse, and descriptive analyses were employed in conjunction with an ethnographic approach. The findings coalesce around the themes of the need to update the curriculum, the quality of the academic staff, integration with society through practical applications, internationalization, and technological transformation. The report, in particular, underscores the necessity of preserving the traditional Islamic sciences while synthesizing them with modern scientific methods. The recommendations generated by the AI models were evaluated within these thematic frames. While both models similarly identify chronic issues such as inadequate interdisciplinarity and a static curriculum, they diverge in their remedial approaches: ChatGPT prioritizes systematic, digitization-oriented reforms, whereas DeepSeek emphasizes critical pedagogical orientations and the integration of local religious epistemologies into the global context. For example, ChatGPT’s proposal for a “smart curriculum” envisions a dynamic structure adaptable to students’ individual learning paces, whereas DeepSeek’s emphasis on a “critical pedagogy of religion” focuses on enabling students to interpret religious knowledge in pluralistic societies and to apply it within a social-justice framework. Both approaches can lay the groundwork for a holistic model that simultaneously strengthens the technical infrastructure of religious education and deepens its philosophical foundations. However, the success of this integration depends on harmonizing technology with its social context and ethical parameters. A synthesis of the traditional Islamic sciences and artificial intelligence (AI) technologies would enhance the sustainability of higher religious education, enable more effective responses to societal needs, and make possible the design of hybrid models aligned with global academic standards. (shrink)

Na filosofia analítica, precisamente na metafísica feminista, questões sobre a definição e fundação de categorias sociais são alvo de debate. Nessa subárea, formou-se um debate dividido entre teorias de posição social e teorias baseadas em identidade. Teorias de posição social entendem categorias sociais por meio de limitações e liberdades que são socialmente atreladas a um indivíduo. Por outro lado, teorias baseadas em identidade focam em experiências inerentes ao sujeito para responder essa questão. O presente texto centra-se em uma crítica realizada (...) à teoria de posição social desenvolvida por Ásta. A crítica sugere uma incapacidade na categorização de identidades sexuais queer de indivíduos no armário, o que implica na sua exclusão sistemática de espaços queer. Na teoria de Ásta, categorias sociais são concebidas como sendo variáveis de acordo com o contexto onde a conferência delas ocorre. De acordo com Andler, esse modo de conceber categorias sociais leva a exclusão de pessoas com identidade sexual queer, pois pressupõe que o indivíduo apresente determinada orientação sexual para a conferência de determinada identidade sexual. Porém, como demonstrado neste texto, Ásta não postula a relação entre orientação sexual e identidade sexual como inerente ao processo de conferência. (shrink)

Among the Turkish verse texts, the mawlid named Wasīlat al-najāt by Süleyman Çelebi has been one of the most widely read works in various geographies for centuries. The text of Mawlid, which has been produced in many manuscripts over time, has diversified, and various versions have emerged. Although there is no detailed information about its beginning and development, it is understood that Süleyman Çelebi’s mawlid had a musical performance form from an early period. In integrating Mawlid with music, various forms (...) of performance developed over time and stated that were composed in some narratives. In some Mawlid manuscripts, it is found that various maqām names are written next to the couplet or on the mar-gin of the pages. Nineteen manuscripts of the Mawlid registered with maqām information, which have essential clues in terms of the performance of the work, have been identified and analyzed in this study. After a brief introduction of the copies, the formal features of the Mawlid manuscripts with the maqām registered, their characteristics for use in performance, and the frequency of recording the maqām names were evaluated. In the nineteen Mawlid copies investigated, the preferred maqāms for each divi-sion/chapter were listed numerically. Thus, the preferred maqāms in the performance and the maqām diversity in the manuscripts were analyzed comparatively. The performance features reflected in the Mawlid manuscripts and the transfers regarding the composition of the Mawlid were discussed through the results. (shrink)

In spoken languages, children acquire locative terms in a cross‐linguistically stable order. Terms similar in meaning to in and on emerge earlier than those similar to front and behind, followed by left and right. This order has been attributed to the complexity of the relations expressed by different locative terms. An additional possibility is that children may be delayed in expressing certain spatial meanings partly due to difficulties in discovering the mappings between locative terms in speech and spatial relation they (...) express. We investigate cognitive and mapping difficulties in the domain of spatial language by comparing how children map spatial meanings onto speech versus visually motivated forms in co‐speech gesture across different spatial relations. Twenty‐four 8‐year‐old and 23 adult native Turkish‐speakers described four‐picture displays where the target picture depicted in‐on, front‐behind, or left‐right relations between objects. As the complexity of spatial relations increased, children were more likely to rely on gestures as opposed to speech to informatively express the spatial relation. Adults overwhelmingly relied on speech to informatively express the spatial relation, and this did not change across the complexity of spatial relations. Nevertheless, even when spatial expressions in both speech and co‐speech gesture were considered, children lagged behind adults when expressing the most complex left‐right relations. These findings suggest that cognitive development and mapping difficulties introduced by the modality of expressions interact in shaping the development of spatial language. (shrink)

Duygular; insanın epistemik, etik ve estetik yönleriyle doğrudan ilişkili varoluşsal özniteliklerdir. İnsan anlam-lı, değerli ve güzel bir hayat kurarken akılla birlikte duygulardan motivasyon almaktadır. Duygular, çok fonk-siyonlu yapısıyla insanın niyet, tutum, tavır ve eylemlerini belirleme, harekete geçirme, yönlendirme, etkile-me, dönüştürme, frenleme ve bazen de manipüle etme araçlarıdır. Bu nedenle ahlak başta olmak üzere insan eylemlerini problem edinen her araştırma, duyguları ele almak durumun¬dadır. İnsanı tam anlamıyla tanıma-nın yolu, pratik yaşantısı içerisinde ortaya çıkan duygusallığını anlamaktan geçer. Dolayısıyla teorik olanın durağanlığı ile (...) hayatın akışkanlığı arasındaki uçurumda duygular, felsefi bir soruşturmanın konusu olmakta-dır. Duygunun dinamik yapısını ve sınır çizilemeyen doğasını dilin sınırları içerisinde ifade etmek kolay değildir. Bu-nunla birlikte insan için duygular, kendini, evreni, doğayı, maddeyi, bireyleri, toplumları, iyiyi, kötüyü, değerli olanı ve olmayanı anladığı, olgu ve olaylarla başa çıktığı, pratik hayatını yönettiği, karar verme süreçlerinde, niyetlerinde, yönelimlerinde ve seçimlerinde etkin, tüm bu süreçlere içkin, dinamik, fonksiyonel ve bilişsel öznitelikler olarak öne çıkmaktadır. İnsan, günlük yaşamı içinde çok çeşitli duygu durumlarını tecrübe etmek-tedir. Böylece o, tecrübe ettiği bu duygu durumları ile sürekli değişen ruh hallerine sahip olmaktadır. Bu tec-rübeler, dış etkenlere bağlı olabildiği gibi insanın içsel dinamiklerinin etkisiyle de ortaya çıkabil¬mektedir. Sosyal yaşantısı itibariyle insan, duygusal tepkiler veren ve duygusal etkiler alan dinamik bir ahlak yaşantısı-na sahiptir. Bu bağlamda duygular, insanın kendi benliği ile yaşadığı toplumun benliği arasında denge kurma-sını sağlamakta ve insanın temel yönelimlerini belirlemektedir. Duygular, insana eylem motivasyonu kazan-dıran, onun tasavvurlarına, geçmiş, şimdi ve gelecekle ilgili değerlendirmelerine yön veren, harekete geçirici yetilerdir. Pişmanlık, bizzat benliğe yönelen ve onun ahlâkîliğini içsel olarak düzenleyip inşa eden ahlâkî bir özdenetim duygusudur. Bu duygu gerek bireysel ve gerekse sosyal yaşamda insanı etkileyen doğasıyla özel-likle ahlâkî değer dünyasında merkezi bir rol oynamaktadır. Pişmanlık, en yalın haliyle insanın geçmişteki eylemine ya da eylemsizliğine dönük olumsuz yargısını içeren acı bir his biçiminde ortaya çıkmakta ve keşke ifadesiyle dile gelmektedir. Pişmanlık duygusu insanda içsel tesirlerin etkisiyle oluşmaktadır. Çoğu ahlak duygusu gibi pişmanlık da hem fenomenolojik bir duyuş hem de bilişsel bir yargı içermektedir. Psikolojik ve kavramsal açıdan karmaşık bir duygu olan pişmanlık; üzüntü, hayal kırıklığı, özlem, nostalji ve bazen bir şey-den pişmanlık duymamanın verdiği rahatlama gibi bir dizi duyguyu ortaya çıkarmaktadır. Pişmanlık aynı zamanda güçlü, motive edici bir üzüntü ve işlerin istendiği gibi gitmediğine dair tutkulu bir şikâyet olarak da kendini gösterebilmektedir. O, bugünümüzü ve geleceğimizi şekillendiren genellikle geçmişe dönük bir acı deneyimidir. Pişmanlık, genellikle kişinin yaptığı şeyi onaylamadığını, farklı şekilde olmasını arzuladığını, üzüldüğünü, utandığını veya suçlu olduğunu ifade eden ve farkındalıkla ortaya çıkan bir duygudur. Pişmanlık, insanı geçmişteki ve şimdiki hatalarından ders çıkarmaya ve gelecekteki davranışlarını düzeltmeye teşvik eden, insanın özdenetim yeteneğinin bir parçasıdır. Bu duygu, kişinin kendi eylemleriyle ilgili içsel muhasebe-sinin bir sonucu olarak ortaya çıkan düzeltici ve iyileştirici ahlaki bir özdenetim duygusudur. Pişmanlık, insa-nın ahlaki doğasının zorunlu bir sonucudur. Bu duygu onun seçim yapabilen bir varlık olmasından, yani ahlaki özgürlüğünden kaynaklanmaktadır. Pişmanlığın oluşabilmesi için ahlaki eylemin en az iki seçenek arasından yapılacak bir seçim sonucunda gerçekleşmiş olması gerekir. Bu nedenle, pişmanlığın ön koşulu özgürlüktür. Akıl ve duygunun düşüncelerimiz ve eylemlerimiz üzerindeki karşılıklı rolleri, özellikle pişmanlık olgusunda belirgindir. Dolayısıyla ister pratik ister teorik alanda olsun pişmanlık, sadece insanın duygusal yanıyla değil, bilişsel yanıyla da ilgili bir duygudur. Pişmanlığın, geçmişte yaşanmış veya bugün etkisi devam eden bir olgu üzerinde kişinin hatasını fark etmesiyle oluşan bir üzüntü hali olması, onun bir değerlendirme duygusu oldu-ğunu gösterir. Duyguların harekete geçirici yönü pişmanlıkta geriye doğru işlevsiz olacağından, bu teşvik edici yön gelecekte pişmanlık yaratan durumun tekrarını önleme yönünde kendini göstermektedir. Böylece geç-mişte yaşanan üzücü bir durum, olumsuzdan olumluya, yıkıcıdan yapıcıya doğru ahlaki bir evrime zemin hazırlayacaktır. Bu makalede duygu etiğinin ilkeleri, kavramsal ve kuramsal çerçevesi göz önünde bulundurulmak suretiyle pişmanlık duygusunun mahiyeti, değeri ve fonksiyonelliği felsefî açıdan analiz edilip yorumlanacaktır. (shrink)

Tanrı’nın basitliği doktrini Hristiyanlık ve İslamiyet’in de dahil olduğu çeşitli dini gelenekler tarafından savunulmuş bir düşüncedir. Tanrı’nın basitliği, ana-akım yoruma göre Tanrı’nın sıfatlarının Tanrı’nın kendisiyle aynı olmasını gerekli kılar. Bu makale, Tanrı’nın basitliği doktrinine karşı yöneltilen birtakım eleştirileri inceleyip tartışmaktadır. Dikkate alınan argümanlar günümüz Batı literatüründen Alvin Plantinga’ya ve Eş‘ari gelenekten ise Abdülkāhir el-Bağdâdî ve Sa‘düddîn et-Teftâzânî’ye aittir. Bu argümanların mantıksal yapısını açığa çıkaracak şekilde yeniden inşası yapıldıktan sonra onlara karşı getirilebilecek iki önemli eleştirinin nasıl yanıtlanabileceği hakkında öneriler sunulmaktadır. Plantinga’nın (...) Tanrı’nın basitliği doktrinine karşı getirmiş olduğu eleştiri, Tanrı’nın sıfatları ile aynı kabul edilmesi durumunun yol açacağı kabul edilemez sonuçlar üzerine kuruludur. Eğer Tanrı’nın zatı ilahi sıfatlar ile aynı ise, bu durumda sıfatların hepsi zatıyla aynı olacak, bu sonuç ise sıfatların birbiriyle aynı olmasını beraberinde getirecektir. Bütün sıfatların birbiriyle aynı olması ise sadece tek bir sıfatın olması anlamına gelecektir ki bu hal Tanrı’nın kudret, bilgi vs. gibi farklı sıfatlarının inkârı demektir. Benzer bir akıl yürütmeyle, Tanrı’nın basitliği tezinin, sıfatların soyut nesneler olmasından dolayı, soyut bir nesne olduğu, dolayısıyla evreni yaratabilecek kudret ve iradeye sahip şahsi bir varlık olmadığı sonucuna da yol açtığı gösterilebilir. Olmayana ergiye (kıyâsu’l-hulf, reductio ad absurdum) dayalı bu argümanların benzerlerini Eş‘ari gelenekte de bulmaktayız. ‘Abd al-Qāhir al-Baghdādī, Tanrı’nın sıfatları ile aynı kabul edilmesi durumunda sıfatların da birbirleriyle aynı kabul edilmesi gerekeceğini, bu kabulün ise ilahi ilim ve kudretin taallukatının da aynı olması sonucunu doğuracağını söyler. Ne var ki Allah’ın zatını bildiği halde kudretinin zatına taalluk etmemesi bu iki sıfatın taalluklarının aynı olmadığını, dolayısıyla ilahi basitlik tezinin yanlışlığını gösterir. Sa‘düddîn et-Teftâzânî’ye göre ise sıfatlar kendi başlarına kaim varlıklar değildir, ancak başka bir varlığa bağlı olarak var olabilirler. Eğer Tanrı sıfatlarıyla aynı kabul edilecek olursa, Tanrı’nın da benzer şekilde başkasına bağımlı bir varlık olarak kabul edilmesi gerekir. Görüldüğü üzere, her iki Eş‘ari düşünür de Plantinga’nın argümanlarına benzer şekilde olmayana ergiye dayalı bir akıl yürütme yöntemini takip ederek Tanrı’nın basitliği doktrinini eleştirmektedir. Bu argümanlar, Tanrı ve sıfatları arasında bir ayrım olduğu varsayımından hareketle kurulmuştur. Nitekim hiçbir şekilde ayrım yapılamayacak olsa ne diye sıfatların ilahi zat ile aynı olduğu tezi savunulmaya çalışılsın. Bu argümanlara getirilecek eleştirilerin de böyle bir ayrımı büsbütün reddetmeden Tanrı ve sıfatları arasındaki ayniyeti açıklayan bir modele dayanması gerekir. Bu açıdan dikkate alınabilecek en seviyeli eleştiri, Frege’nin manâ (Sinn/sense) ve gönderim/mâsadak (Bedeutung/referent) ayrımına atıfla yapılacak bir ayniyet söylemine dayanabilir. Edward Feser bu ayrıma dayalı bir basitlik tezini Aquinas’ın analojik yüklemleme teziyle de destekleyerek savunmaktadır. Fakat böyle bir savunmanın da, yakından incelendiğinde, başarılı olamadığı görülecektir. (shrink)

Bu makale devletin hukuki biçim aracılığıyla toplumsal bütünlüğü belirleyerek sınırlandırması ve toplumsal ilişkilerin yeniden üretimini şekillendirmesi teorik olarak ele almaktadır. Kapitalist toplumsal ilişkilerin ortaya çıkmasında ve yeniden üretilmesinde hukukun rolünün ne olduğunun anlaşılabilmesi için devlet biçiminin belirlenmesi gerekmektedir. Kapitalist toplumdaki siyasi gelişmenin temel yeniliği, şiddetin meşru kullanımına ilişkin tekelin merkezi bir devlet aygıtına hasredilmesidir. Bu durumun sivil toplumdaki üretim ilişkileri vasıtasıyla nasıl oluşup geliştiği ve zorlayıcı şiddet tekelinin bu üretim ilişkileriyle etkileşiminin içeriği, devlet biçimi tartışmasına ilişkin temel sorulardır. Makalede bu (...) sorulara yönelik ilk olarak Kelsen’in temsil ettiği pozitivist hukuk okulu yaklaşımı, ardından Weber'in modern uzmanlaşma ve ussallaşma analizinın neticesi ortaya çıkan yaklaşımı ve son olarak Paşukanis’in temsil ettiği devletin ve hukukun gelişimini tarihsel materyalist yöntemle yorumlayan yaklaşımı ele alınmıştır. (shrink)

Bu çalışma, Ankara’daki Roma ve Augustus Tapınağı ile Monumentum Ancyranum’un (Ankara Anıtı) ortaya çıkardığı mimari, metinsel ve ritüel bütünlüğü dinler tarihi açısından incelemektedir. Araştırmanın temel amacı, Roma imparatorluk kültünün Galatia’da nasıl yerelleşerek yalnızca siyasi bir hâkimiyet biçimi olmaktan çıkıp, bölgenin çok katmanlı dinsel yapısıyla bütünleşen kapsamlı bir kutsal otorite düzenine dönüştüğünü ortaya koymaktır. Çalışma, özellikle Roma’nın merkezî siyasi teolojisinin Ankara’da nasıl yeniden üretildiği, Res Gestae Divi Augusti’nin tapınak mimarisine hangi ilkeler doğrultusunda entegre edildiği ve tapınak–metin–ritüel üçgeninin Galatia toplumunda nasıl içkin (...) bir kutsal deneyime dönüştüğü sorularını ele almaktadır. Araştırmada kullanılan yöntem, dinler tarihi yaklaşımlarını, epigrafik çözümlemeyi, kutsal mekân fenomenolojisini ve tarihsel-bağlamsal incelemeyi bir araya getiren nitel bir analiz yöntemidir; böylece hem tapınağın topografik konumu hem de metnin teolojik dili, tekil unsurlar olarak değil, aynı bütünün farklı boyutları olarak okunabilmektedir. Galatia’nın Frig, Galat ve Helenistik dönemlerden devraldığı dini miras, Roma’nın imparatorluk kültünü bölgeye uyarlamasını kolaylaştıran bir altyapı sunmuştur. Tümülüslerin şekillendirdiği kadim kutsal peyzaj, Augustus Tapınağı’nın konumlandırılmasında belirleyici olmuş; Roma, yeni kutsal düzenini mevcut dinsel hafızanın üzerine inşa ederek mekânsal süreklilik sağlamıştır. Tapınağın yer seçimi, Eliade’nin kutsal merkez, eksen ve ritüel mekân kavramlarıyla uyumlu bir stratejiyi yansıtırken, Sökmen Adalı’nın politik peyzaj vurgusuyla birlikte okunduğunda, Ankara’nın yalnızca idari bir merkez değil, aynı zamanda imparatorluk imgesinin sahnelendiği bir kutsal odak olduğunu göstermektedir. Monumentum Ancyranum’un tapınağın iç ve dış duvarlarına kazınmış olması, metni yalnızca tarihsel bir belge olmaktan çıkarıp ritmik olarak deneyimlenen bir kutsal nesneye dönüştürmüş; böylece Res Gestae, mekânla bütünleşmiş bir epigrafik teoloji hâline gelmiştir. Metnin Latince–Grekçe iki dilliliği, Roma’nın siyasi-teolojik söylemini farklı kültürel gruplara eşzamanlı olarak aktarmayı mümkün kılan çok katmanlı bir iletişim alanı yaratmıştır. Tapınakta gerçekleştirilen yıllık festivaller, rahiplik merasimleri, imparatorluk bayramları ve adak ritüelleri, Augustus’un ilahi statüsünü toplumsal hafızada sürekli olarak yeniden üreten mekanizmalar olarak işlev görmüştür. Bu ritüel çerçeve, tapınak, metin ve ritüelin birleşimiyle Galatia’da hem mekânsal hem de sembolik düzeyde işleyen bir kutsal otorite düzeni üretmiştir. Araştırmamız neticesinde, Augustus kültünün Galatia’da yalnızca devlet tarafından dayatılan bir resmî kült değil; yerel kutsal yapılar, ritüel süreklilik ve metinsel-teolojik çerçevelerin birleştiği çok katmanlı bir kutsal düzen olduğunu göstermektedir; bu açıdan Monumentum Ancyranum, Roma’nın kozmik düzeninin Galatia’daki en görünür ve en etkili ifadesi olarak değerlendirilmektedir. (shrink)

Wei Jin xuan xue jia de xuan lun, ru jin zhi zai zhi ben wen ju jian. Dan bing bu jing mo, na xie xuan lun zong shi dui du zhe zhan xian qi zi ji. Wei Jin zhi shi, xuan xiao rao rang, xuan si zhe huo sa tuo fang da, huo yi yu shen yin, ru he zai xian shi jian yi wei, shun ni shi Wei Jin xuan yin zhong zui shen ke de di yun. Zuo zhe (...) Lu Guizhen pan wang tou guo xiang Wei Jin xuan lun zhe de kou wen, zhi chu yi ge fang xiang,er zai ci yi fang xiang de guan zhu xia, neng gou cheng xian yi ge yu xuan lun rong he de xin shi yu, bing jie ci dui yu mou xie zhong yao de ke ti jin xing sheng si, shi quan shi de jie guo ju you yi ding cheng du de yi yi. Ben shu zhong ji lu de liu pian lun wen, ji shi zhe xie nian zuo zhe bu duan xiang Wei Jin zhe ren ti wen zhi hou suo huo zhi de da an.--. (shrink)

Bu makale, Müneccimbaşı Ahmed Dede'nin evrensel bir tarih çalışması olan Camiü'd-Düvel'i incelemekte ve eserin Ermeni tarihini entegre etme biçimine odaklanmaktadır. Çağdaşlarının ağırlıklı olarak Yunan ve Roma tarihlerini dahil etmesinin aksine, Müneccimbaşı, Ermeni tarihini daha geniş bir Osmanlı imparatorluk anlatısının bir parçası olarak benzersiz bir şekilde dahil etmiştir. Ermeni kaynaklarıyla olan bu etkileşimi, çağdaşı Eremya Çelebi'nin Movses Khorenatsi'nin Ermenilerin Tarihi adlı eserinin çevirisini sağlamasıyla mümkün olmuştur. Bu çalışma, Müneccimbaşı'nın tarih yazımının hem 17. yüzyıl Osmanlı entelektüel yaşamındaki kültürel alışverişleri hem de Köprülü (...) ailesinin imparatorluk meşruiyetine dair geniş vizyonunu yansıttığını savunmaktadır. Ermeni tarihini dahil ederek Müneccimbaşı, Osmanlı İmparatorluğu'nu, tebaasının tarihsel geleneklerinin meşru mirasçısı olarak konumlandırmış ve evrensel egemenlik iddialarını güçlendirmiştir. (shrink)

Religious education deals with all aspects of human existence. Evaluating a person from his own point of view, he examines his position and relationships in life. Religious education in our country has come to the present day through various periods in the historical process. The most important changes in the field of religious education and training were made in October 2012, and in addition to the compulsory Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi (Religious Culture and Morality) course, elective courses such as (...) “Kur’an-ı Kerim” (The Noble Qur'an), "Peygamberimizin Hayatı” (The Life of our Prophet) and "Temel Dini Bilgiler” (Basic Religious Knowledge), were added to the program. The “Temel Dini Bilgiler” (Basic Religious Knowledge) course, which is the subject of our research, is 5, 6, 7 and 8 in straight secondary schools. While it is offered as an elective in classes, it is taught a total of 2 times at different grade levels. 6 as a compulsory course in imam hatip secondary schools and 7, it is taught in classes for one hour a week. This study aims to make a comprehensive evaluation of the “Temel Dini Bilgiler İslam I, İslam II” (Basic Religious Knowledge Islam I, Islam II) course curriculum, which was implemented in 2012 and updated in 2017, based on the opinions of teachers, by considering the changes that religious education in Turkey has undergone in the historical process. The research is focused on examining the objectives, content, education and training processes, measurement and evaluation methods and general characteristics of the TDB course. In particular, issues such as the adequacy of the changes made to the program, the effects of the new curriculum on teachers and students, the suitability of units and achievements to student levels constitute the main focuses of the research. The aim of the study is to examine the effectiveness and functionality of the curriculum in areas such as target, content, learning-teaching status and measurement–evaluation based on the experiences of teachers. The research was carried out using the screening model. The main problems and sub-problems of the research have been identified and a 48-item scale has been developed to test the validity of the hypotheses for these problems. While the universe of the research is composed of teachers working in imam hatip secondary schools and secondary schools in Istanbul, the sample consists of 235 teachers determined randomly and by the snowball sampling method. Various data such as demographic characteristics of the participants, gender distribution, faculties they graduated from and schools they worked at were used in the analysis of the findings of the study. The findings of the research revealed the opinions of teachers about various aspects of the TDB course curriculum. According to the research, it has been observed that teachers have different levels of satisfaction in basic areas such as goals, content, learning-teaching process and measurement-evaluation related to the Temel Dini Bilgiler İslam I, II (Basic Religious Information Islam I-II) course curriculum. In general, when looking at the survey answers, it is seen that teachers have a “medium” level of usability perception towards the curriculum. Based on the findings obtained as a result of the study, various suggestions have been made to make the TDB course curriculum more effective. (shrink)