Bu filme, Kurosawa gibi bir auteur’ün Shakespeare’in Kral Lear’ını yalnız sinemaya değil Japon patriyarkisine de uyumladığı Ran’ıyla kıyaslayarak (Yönetmen, bu filmde erkekliği Kuroga’nın daimyosunu “Kurt kılığına girebilen bazı kadınların evlilik yoluyla saraya sızıp ülkedeki nizamı bozdukları” hususunda uyardığı pek şatafatlı bir monolog ile iktidârın erkeklik alanı olduğu dogmasını pekiştirecek ölçüde ileri götürür) Makber sekansının bizatihi kendisine duyduğum hayranlığı esas alarak ya da Güneş K’ye saatler süren işkence ve tecavüzünden birkaç sene evvel Ağır Roman’ı kaleme alan Metin Kaçan ve Behzat…

“Hüzün, göz yaşı bir de kırık kalp 
Senden yadigâr bana.
Geri gelmez ki parlayan gözler,
Bir mazi bin hatıra.”

Karımla ilk tanıştığımızda, “beni bu filmlerle tanımalısın, kalbimi açmakta pek iyi değilim.” konsepti dahilinde zorla izlettiğim filmlerden biriydi, Unutursam Fısılda. Büyülü Fener’de özel bir gösterimine gitmiş, benim kadar sevdiğini söylemesi umuduyla heyecanla film sonunu beklemiştim. Şanslıyım ki öyle de oldu. Senelerce, her kırgınlıkta ve barışmakta  birbirimize filmden şarkılar yolladık durduk. Oyuncuların performansı, kurgusu, Kenan Doğulu şarkıları kısmına girmeyeceğim. Sanmıyorum ki dikkat çekmemiş,…