elvis’in o hallerine ve tavırlarına acayip sinir oldum ama ona rağmen film çok güzeldi. priscilla’nın hissettikleri çok iyi yansıtılmış, yalnızlığı ve arada kalmışlığı çok net anlaşılıyor. atmosferi ve müzikleri de o kadar iyi ki insanı direkt içine çekiyor, ben gerçekten çok sevdim.

jake gyllenhaal varsa o film zaten her türlü izlenir. anne hathaway ile aralarındaki uyum gerçekten efsaneydi, ekrandan resmen enerji fışkırıyordu. tam o çerezlik, tatlı ama bir yandan da insanı duygulandıran dengeyi çok iyi tutturmuşlar. özellikle son sahnesi o kadar samimi ve güzel bağlanmış ki insanın yüzünde kocaman bir gülümseme bırakıyor. aşkın her zorluğa rağmen ne kadar kıymetli olduğunu bu kadar eğlenceli ve içten anlatmaları beni benden aldı resmen.

aşırı sade ama bir o kadar da tekinsiz bir film. kaset olayı çok iyi bir gizem unsuru olmuş ama finalde biraz daha netlik beklerdim. yine de o huzursuz edici havası ve yarattığı o baskı hissi hatırına izlettiriyor kendini, sadece biraz sabır lazım.

bir insan birine bu kadar mı takıntılı olur dedirtiyor ama kemal’in o hali dizinin bütün ruhuna işlemiş. füsun ile o bir türlü kavuşamadıkları her an, araya giren o yıllar ve biriktirilen onca eşya aslında büyük bir çaresizliğin kanıtı gibi. o imkansızlık hissi ve kemal’in füsun’un yokluğunda bile onunla yaşama çabası diziyi çok daha derin ve melankolik bir noktaya taşımış.

dizinin en iyi yanı kesinlikle oyunculuklar, owen cooper özellikle çok iyiydi, bazı sahnelerde direkt dikkat çekiyor. genel olarak da izlerken sıkmadı, mini olduğu için zaten hızlıca bitiyor ve akıp gidiyor. ama final kısmı bana biraz zayıf geldi, sanki aceleye getirilmiş gibi. daha iyi bağlanabilirmiş, özellikle olayların o noktaya nasıl geldiğini biraz daha görmek isterdim, mesela cinayetin nasıl işlendiğini görmek daha etkili olabilirdi. yine de final dışında baya iyiydi.

dizi genel olarak çok huzursuz eden bir havayla gidiyor, o kapalı toplum ve katı kurallar insanı baya geriyor. herkesin bu kadar baskı altında yaşaması ve bunu normal gibi kabul etmeleri izlerken sinir bozucu geliyor. karakterlerin yaşadığı o sıkışmışlık hissi iyi verilmiş, kaçacak yer yok gibi hissettiriyor. hikâye çok hızlı akmıyor, bazı yerlerde tempo düşüyor ama o karanlık atmosfer hiç kaybolmuyor. izlerken rahat hissettirmeyen, sürekli bir ağırlık bırakan bir dizi.