Abstract

Een filmregisseur moet de werkelijkheid die zich voor de camera afspeelt transformeren tot iets op het scherm wat voor een filmkijker werkt. Het voordeel van de centrale rol van de camera is dat je ermee kunt bewijzen dat iets echt gebeurd is, dat het waar is. Maar dat gegeven kan je verhaal ook in de weg zitten. In Andrei Tarkovski’s films lijkt dit filosofisch probleem centraal te staan. Een scène is volgens Tarkovski waar over de werkelijkheid als ze uitdrukt hoe de regisseur over de werkelijke gebeurtenissen denkt en voelt – dát maakt die shots authentiek. De film toont wat de regisseur voelt bij de werkelijkheid voor de camera.